Złote myśli:

I raduję się, śledząc tę wargę, jak zmierza
Nie dajesz znaku życia — jeno konasz raczej,
Lecz, gdy ty białą dłonią głaszczesz je po grzbiecie,
I to, że się za snami tak pilnie ugania!
Zbój obłoczny, co z światem jest — wspak i na noże!
Słońce — w cebrze, dal — w szybie, świt — w studni, a zwłaszcza

siłownia pytel adrian